scenki-rodzajowe

Spacer. Jeden pies w jednej garści, drugi w drugiej. Z naprzeciwka idzie dwóch chłopaczków odzianych w stylu kojarzącym się ze skrzyżowaniem dresa z hip hopowcem (nie wyznaję się na aktualnych trendach ani jednej ani drugiej grupy więc niewykluczone, że coś pokręciłam). Szaman jak to Szaman cieszy dupę do każdego przechodzącego człowieka, a do tych przechodzących bliżej "słupkuje" na naprężonej smyczy wymachując ogonem i przednimi łapami.
Koleś, do którego pies "słupkował", odsuwając się: ja go nie będę głaskał, bo się jeszcze oswoi a ma być groźny.
Osłupiałam. Acz bez wymachiwania przednimi łapkami.

Nadal spacer. Ojciec dzwoni, że wyszedł właśnie z punktu i panowie z energetyki będą w poniedziałek między 12 a 16 włączyć prąd w właśnie wynajmowanym lokalu i mam im otworzyć.
Wycieram psom pospacerowo łapy, dzwonek do drzwi.
ja: słucham?
pan: przyszliśmy włączyć prąd.
ja(zgłupiałam): przecież mieli panowie być w poniedziałek?
pan: taaaak?
ja: zaraz schodzę tylko klucze znajdę.
Schodzę.
ja: mieli być panowie 16go
pan: ale jesteśmy dzisiaj a Pani tacie się chyba spieszyło?
ja (stwierdziłam, że już nie będę komentować, że przecież mogło mnie nie być i mało brakowało a by mnie nie zastali jakbym wróciła choć kilka minut później z wietrzenia psich dup)

Dziki lokator zwie się Szaman (w ramach kompletu do Wiedźmy) ale Ony zdążył juz mu nadać szereg innych przezwisk:
Szamka (od szamania)
Szlamek
Szlamajda
Szampon
Szymon
Brzydal
i oczywiście Mała Cholera

Psiak ma trzy miesiące, zaczyna właśnie gubić zęby i najchętniej non stop by coś memłał.
Zaczynam się czuć jak niedorobiona terrorystka. Młody jak słyszy mój ryk FEEE albo widzi ścierę w ręku kiedy go przyłapię na podgryzaniu czegoś, co do podgryzania przeznaczone nie jest (np kanapy, pościeli, kabla od ładowarki, jeansów, butów, kończąc na dywanie i tym co mu się w mordę nawinie czyli np jakiś spadniętych na glebę biletach) spiernicza na drugi koniec mieszkania.

Mimo, że został wyjęty wprost z kojca od razu wiedział co dobre i już pierwszej nocy wpakował nam się do łóżka. Co mniej więcej oznacza, że sytuacja nie raz prezentuje się radośniej niż w rodzinnym grobie, bo z każdej strony dziki lokator, jakieś łapy, futro, ogon. Psy opracowały, ich zdaniem chyba genialną, metodę spania: Wiedźma wciska się od ściany, grzbietem do tejże coby mi później móc radośnie wbić przy rozpychaniu się swoje długie przeszczepy w żołądek albo nerki, później sardynka w puszcze czyli ja, dalej Mała Cholera i od brzego Ony, który przezornie śpi tak, żeby mieć z pół metra zapasu od brzegu wyra.

Metodę budzenia też już Szaman zdążył wypracować.
Metoda nr 1 (póki co nie taka straszna, gorzej będzie jak mu baniak urośnie):
Kładzie łeb na szyi i mnie ciągnie zębami za włosy.
Metoda nr 2 (strasznie irytująca i powodująca moje oburzone wierzgi):
Wędruje w nogi wyra i radośnie zabiera się za memłanie mojego dużego palca u stopy. Traumatyczne.

Oprócz tego wymaga spacerów przynajmniej co dwie godziny i jako, że TŻt radośnie twierdzi "to Twój pies" wszystkie muszę odbębnić ja. Tu zresztą jest miejsce na kolejną traumę czyli spacer w okolicach 4 nad ranem. Zimno, pizga, wilgotno a mały wyjątkowo o tej porze z załatwianiem potrzeb się nie spieszy, bo zwiedza. Znalazłam sobie pocieszacza na ową dziką godzinę czyli kontemplację kompletrnie cichego, pustego i wymarłego miasta. Chociaż przedwczoraj omal zawału nie dostałam jak mi z tej ciszy i pustki wyskoczyło z za zakrętu dwóch rowerzystów poruszających się wściekłym tempem. Jedyne co mi przychodzi na myśl to studenci wracający z jakiejś balangi, bo takie rzeczy o takich porach normalnie się nie dzieją. Prawda?
Chociaż w sumie diabli wiedzą, bo jak wracałam to pod drzwiami klatki natknęłam się na dwie osoby, płci przeciwnej na fajku. Skąd się wzięli o takiej porze i skąd wypełzli, bo jako sąsiadów to ja ich nie rozpoznałam? Diabli jedni raczą wiedzieć.

Szamek póki co rozumkiem się nie wykazuje. Czasem odnoszę wrażenie, że w łebku to on ma tylko sznureczek podtrzymujący uszy*. Jedynym przejawem pomyślunku póki co są zmarszczki myślące na baniaczku. Pociesza mnie to, że z oczu mu mądrze i dobrze patrzy.
Acz niewykluczone, że zanim patrzenie przełoży się na pomyślunek to Ony go na kebab przerobi, bo grozi tym Małej Cholerze non stop.

* faktem potwierdzającym tezę o sznureczku jest "jedno ucho bardziej". No bo jak taki wątły sznureczek ma trzymać "oba uchi" równo? Jedno uszko ma postawione w trójkąt do przodu, a drugie układa mu się "obwiśle" na bok jak Wiedźmie w tzw "płatek róży".

Szamek zaraz po wyjęciu z kojca.

Niestety na zdjęciach oba uszka położył po sobie i nie widać jaka z niego jest pokraka.









 


Coraz częściej wydaje mi się, że wzięłam do domu świnkę wietnamską a nie psa. Śpi-chrumka, skacze do zabawki-chrumka, chce coś- chrumczomiauka. W dodatku podobieństwo jest wprost uderzające:

On (maca Fileta po nowej fryzurze)
Filet (skonsternowany): co robisz?
On: macam piórka
Filet (popadł w kompletną konsternację)

Filet dziuga Seramisia po spodniach.
Filet: o! Tu masz kraba!
Seramiś: tak i nazywa się Stefan
On: ale jak chcesz go przytulać możesz mu mówić Dżordż.

Stilgar siada z wymachem na fotelu przy kompie.
Filet: I tak zatonął Titanic.

Maruda: bo Polański wielkim aktorem był!

I gwóźdź programu czyli jak to głupota na naszych imprezach dna sięgnęła i świńskim truchtem pochrumkując z uciechy oddaliła się na wschód.

Rzuciłam Marudę klapkiem w wyniku podpieprzenia mi stanika i zaciągania się nim. Maruda klapka lotem koszącym wywalił przez balkon.
ja: a chcesz sprawdzić czy Twój plecak umie latać?
Maruda: tak
ja: jesteś pewien?
Maruda: absolutnie
ja: ale na pewno?
Maruda: tak!
W tym momencie plecak pofrunął lotem koszącym w ślad za klapkiem.
A Maruda postanowił pójść w jego ślady. Zanim Ony dotarł na balkon, Maruda już wisiał na zewnątrz trzymając się barierki*. Całe towarzystwo dostało napadu paniki i posiadania wnętrzności we własnych gardłach.

KARAŁUBUDUM ŁUUUP! (Maruda skoczył)

- Maruda żyjesz? - Maruda wszystko w porządku? - Maruda a może znalazłeś białe sznurówki, które wyrzuciłam przez balkon 3 lata temu? (ostatnie by Filet)

Paweł z Seramisiem dostali napadu mesjanizmu pod wezwaniem Jasnego Paladyna Dobra Czystości Wierności i Niewyzłośliwiania Się Na Znajomych na Białym Świetlistym Rumaku. Wszyscy na wszystkich się poobrażali a pośrodku pobojowiska siedział Maruda rechocząc radośnie i nie mogąc przestać. Rechotał się jeszcze dobre pół godziny po wyjściu gości.
Ony na wszelki wypadek zaprowadził ciemną nocą tudzież bladym świtem Lotnika na pogotowie na Hożą, skąd wrócili w okolicach piątej rano budząc na miejscu nieszczęsnych lekarzy ciężko pracujących na dyżurze w wyniku małej ilości weekendowych pojebów robiących sobie krzywdę po pijaku.

Do tej pory Ony rzuca tylko do (nadal!) rechoczącego się na samo wspomnienie lotu Marudy:
- jesteś idiotą!
- bałwan!
- co za skrajny idiota!
Komentarze Marudy: ale jakie będą opowieści! Doprawdy żałuję, że trakcie skoku nie wrzasnąłem czegos równie radosnego jak:
- Victory at see!
- Leeroy Jenkins! **
Jaka wtedy byłaby legenda!
 Ony powoli zaczął żałować, że nie podrzucił towarzystwu w trakcie tragikomedii pomysłu, który mu zaświtał jako pierwszy czyli wysłania "misji ratunkowej" w postaci wyrzucenia kolejnej jednostki lotem koszącym w ślad za klapkiem, plecakiem i Marudą.

Maruda odkrył w sobie małego, radosnego, prywatnego psychopatę i w wyniku radosnego skoku ma napad chęci skakania na bungee.

Właśnie pożegnał się z nami słowami: no cześć, jakoś się spotkamy w locie.

Gość w dom Maruda z balkonu.

* mieszkamy na pierwszsym piętrze (z sutereną) a pod balkonem jest za-chaszczur-owany ogród z bliżej niewiadomymi niespodziankami.
** link do radosnego filmiku.

zmodyfikowane: makatka